Prawdy objawione...

wiem już dlaczego
wiem
dlaczego kocham barbarzyńcę
sobotnia balanga
czekamy na koncert
rozmowy
mniej lub bardziej wyszukane
artystyczne napuszone dusze i duszki
barbarzyńca ma gdzieś towarzystwo
rozpala ogień
by kiełbaskowość zaistnieć mogła
gdy ballady i gitary
stają się faktem
ziewa przejmująco
wielokrotnie
obserwując uduchowione
twarze pań
uśmiecha się
ba! rechocze!
barbarzyńca jest ponadto
nie przejmuje się pierdołami
żyje swoim życiem
bez potrzeby szukania
istoty bytu
kocham barbarzyńcę
uzupełnia mnie
jest częścią świata
której mnie brakuje
mam nadzieję
że chwilami
potrzebuje świata
który jest
we mnie

Przewlekle szukam szczęścia…

znajduję

w blokowej szufladzie

maleńkim domku

grzebiąc w ziemi

na działce

rozkoszując się ogrodem

zbierając jeżyny

grzyby

zioła

wystawiając twarz na wiatr

dając mu szarpać spódnicę

przewlekle szukam szczęścia

uśmiechając się do siebie

ufając sobie

wierząc

że nadejdzie takie wielkie

na chwilę obecną

wystarczy maleńkie

zaprawione smutkiem…

W pracy też mogę się zdenerwować...

główna zadecydowała
wchodzimy w kolejny projekt
mamy kilka dni na opracowanie dokumentów
wszystkie głowy i ręce potrzebne
a ten koleś
udający mężczyznę
przynosi mi
zakres obowiązków i aneks do niego
że on owszem zastępuje Ewę
ale nie w projektach
kosmos...